เริ่มจากก่อนที่จะหันมาใช้ และ ชอบ Apple ผมเคยเกลียด Steve Jobs มาก่อน ด้วยความที่เป็นเด็กไม่ประสีประสา เริ่มต้นเกลีด Steve Jobs และ Apple เพราะสาเหตุโง่ๆที่คิดว่า “คอมอะไรวะแพงโคตร ซื้อทำไมแพงๆโง่จริงๆ” ผมเชื่อว่าเหตุผลนี้หลายคนก็คิด/เคยคิด/หรือกำลังคิดอยู่ แต่ด้วยความเกลียดมันทำให้ผมได้ หาข้อมูลของ Apple เพื่อจะด่า มันเป็นความสะใจและนิสัยของเด็กๆ แต่พอยิ่งเจอ ยิ่งด่า กลับยิ่งหลงไหลใน Design ของมันเข้า จำได้ว่า Apple หรือ Mac เครื่องแรกที่ได้จับ คือ iMac G3 (รุ่นที่เหมือนจอทีวีข้างหลังมีหลากสีสันสวยงาม) เมื่อไปลองเล่นลองจับ ก็ไม่ปลื้มด้วยความที่ไม่คุ้นเคยกับการใช้งาน + ยังหลงเหลือความแอนตี้อยู่ ทำให้ไม่เริ่มหลังไหลมันสักเท่าไร (แต่ก็ชอบ Design และติดตามมาเรื่อยๆ)

หลังจากนั้นก็เล่น Mac ของเพื่อนมาเรื่อยๆ จำได้ว่าคนแรกๆที่รู้จักที่ใช้ Mac คือไอ้ Natnapong Limratchapong หลังจากนั้นก็ชอบและติดตามใฝ่ฝันที่อยากจะได้มาสักพัก และแล้วก็ได้มีโอกาสได้มีเป็นของตัวเองจริงๆ คือ MacBook White รุ่นที่ 2 ที่เปลี่ยนมาใช้ CPU Intel และแรงผลักดันที่ทำให้ตัดสินใจหันมาใช้นั้น หลักๆมันคือเหตุผลที่ว่า “เอาวะอย่างน้อยมันก็ลง Windows XP ได้” ยังจำความรู้สึกแรกตอนที่ ไปซื้อได้ ตอนที่แกะกล่อง ตอนที่ได้กดปุ่มเปิด ตอนที่ได้เห็น Logo Apple เด่นหราอยู่ตรงไหน ความคิดและรู้สึกตอนนั้นคือ “มันเป็นของกูแล้ว”

ตอนแรกๆก็กลัวๆเหมือนกัน ว่าซื้อมาแล้วกลัวใช้ไม่เป็น เพราะตั้งแต่เกิดมา 10กว่าปี(อายุตอนนั้น)ใช้ Windows มาตลอด แต่ก็เอาวะ ไม่ลองไม่รู้….แต่เชื่อไหม น้อยครั้งมากที่ผมเปิด Windows มันให้ความรู้สึกที่ใช้น่า น่าใช้ มีก็เพียงแต่ความไม่เคยชินเท่านั้น หลังจากซื้อมาได้เดือนนึง ทุกอย่างก็ลงตัว ใช้คล่อง พยายามหาทดแทนโปรแกรมใน Windows ทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ได้กลับไปใช้ Windows อีก (ความรู้สึกตอนนั้น)

การหันมาใช้ Mac มันเปิดประตูที่ทำให้ผมได้รับรู้ถึงความรู้สึก “การเสียเงินซื้อลิขสิทธิ์ Software แท้” (แต่ตอนนี้ก็ยอมรับว่ายังแอบใช้เถื่อนอยู่บ้างแต่ก็น้อยกว่าแต่ก่อนมาก) แต่มันก็ไม่เกี่ยวว่าใช้ Mac แล้วจะใช้ Software แท้ ความรู้สึกตอนนั้นยอมรับว่าอยากได้โปรแกรมตัวนั้นมาก และครั้งแรกที่ซื้อไม่ใช่เพราะเป็นคนดีนะ เพราะมันหา Crack ไม่ได้ต่างหาก เลยยอมซื้อ

หลังจากนั้นมา ผมก็ใช้มาเรื่อยๆ ด้วยความที่ก่อนมาเรียนมหาลัย เคยทำงานรับตัดต่อวิดีโอมาก่อน และทิ้งช่วงไป และหลังจากนั้นผมก็ได้ลองเล่น iMovie มันเป็นโปรแกรมตัดต่อวิดีโอที่ใช้ง่ายและสวยมาก ทำให้ผมได้ลองใช้ และแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของการหาเงินด้วยตัวเองอีกครั้ง หลังจากมาเรียนมหาลัย ช่วงแรกๆ ผมใช้ iMovie ตัดต่องานง่ายๆก่อน ทำให้เค้าไปทั่ว ทำให้ฟรี จนบางคนพูดว่า “เอาเงินไปบ้างเถอะ” ผมทำวิดีโอง่ายๆ เอาภาพมาเรียงๆ ใส่เพลง แต่กลับมีคนชอบ แต่แล้วก็ต้องพักไปช่วงหนึ่งเพราะมีปัญหาสุขภาพ

และแล้วผมก็ใช้ MacBook White มาครบ 1 ปีตอนนั้นเจอปัญหา เคสแตก ก่อนจะหมดประกัน ผมก็ส่งเคลมร้านที่ซื้อมา ต้องรอเกือบเดือน กว่าจะได้เคสใหม่ทั้งเครื่อง(มายังกะเครื่องใหม่) ระยะเวลาเกือบเดือนที่ส่งเครื่องไปซ่อมนั้น ทรมานมาก(รู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ)อาจจะเป็นเพราะว่าไม่มีคอมใช้ และหลังในการใช้งานของ Mac ไปแล้วทำให้การใช้ Windows ในช่วงที่รอนั้น ขัดใจมาก หลังจากได้เครื่องกลับมา MacBook Aluminium ออกใหม่พอดี แต่เราก็อยากได้นะ แต่ไม่อยากขอตังค์เพิ่ม จึงใช้เครื่องเก่าไปก่อน จนเมื่อ MacBookPro 13″ เปิดตัว ใจผมก็อยากได้ยิ่งขึ้น ลองพยายามทำงานได้ทีละนิดละหน่อย ลองเก็บๆเงินดู แต่การหาเงิน 60,900 นั้นมันยากเหลือเกิน เลยลองตัดสินใจโพสขาย MacBook White ในบอร์ดดูเล่นๆ 

หลังจากโพสได้ไม่ถึงชั่วโมง ก็มีคนโทรมา เค้าบอกเค้าอยู่ภูเก็ต อยากได้ Mac ของเรา ผมไม่ลังเลเลยที่จะนัดเจอเขา คำพูดเขาคือ เขาพูดว่า นัดดูของเลยที่ไหนก็ได้ ผมเลยนัดเขาที่เซนทรัลเฟสติวัลภูเก็ต เพื่อดูของแต่แล้ว วันที่นัดเจอเค้าก็มีอุปสรรค เนื่องจากคนคนนั้นทำงานอยู่เกาะ(จำชื่อไม่ได้) ใกล้ๆกับภูเก็ต ต้องนั่งเรือมา และเค้าทำงานเป็นผู้จัดการฝ่าบบุคคลโรงแรมแห่งหนึ่งในเกาะ นั้นมีเวลาไม่มากที่จะต้อง นั่งเรือมาภูเก็ต และต้องนั่งรถจาก ท่าเรือมาหาผมที่เซนทรัล ตอนนั้นผมคิดแล้วว่าอาจจะโทรหลอกให้ดีใจก็ได้ แต่ก็ทำใจไว้แล้ว แต่จู่ๆเค้าก็โทรมา บอกว่า “คุณมาหาผมได้ไหมที่ท่าเรือ ใกล้ๆบริษัทเค้า เค้าจะให้เงินค่าเครื่อง Mac เพิ่มอีก 5,000″ ทีแรกผมก็ไม่เชื่อแต่ก็เอาวะ อย่างน้อยก็ขับรถเล่น ก็เลยไปตามที่เขาบอก และแล้วก็ถึงบริษัทเขา วินาทีแรกที่เห็นบริษัท คิดว่า(ตุโดนหลอกแน่ๆ) เพราะบริษัทนั้นเป็นชื่อโรงแรมดังในเกาะแห่งนั้น และตอนนั้นผมคิดว่า คนระดับทำงานโรงแรมแบบนั้นจะมาซื้อสินค้ามือสอง จากนักศึกษาที่ไหนก็ไม่รู้อย่างผมหรอ ?

ช่วงที่ถอดใจกำลังจะขับรถกลับนั้นจู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็โทรมาบอกว่าว่า ถึงท่าเรือแล้ว ให้ผมรอหน้าบริษัท หลังจากนั้นไม่ได้ เค้าคนนั้นก็เดินมา …วินาทีแรกที่ผมเห็นผมตกใจมากภาพผู้ชายมีอายุคนนึง อายุราวๆ 50ปี เดินกะเผลก เข้ามาหาผม และเรียกผมว่า “สวัสดีครับ คุณวรพงศ์ใช่ไหม ? ผม….(ขอไม่ออกนาม)คนที่จะซื้อ Mac ของคุณ พร้อมยื่นนามบัตรมาให้ ใช่เขามีตำแหน่งที่เขาบอกจริงๆ ผมแปลกใจมาก” หลังจากนั้นก็ไม่รีรอ เขาควักเงินสดมาให้ก้อนหนึ่ง ยื่นมาให้ผมทั้งๆที่ยังไม่ได้เปิดเช็คเครื่องเลย ผมต้องบอกเขาว่า ช่วยเช็คเหอะครับ เขายอมก็เลยพากันไปกินกาแฟที่ร้านวาวี เขาเปิดเครื่องไม่เช็คอะไรมาก พูดมาประโยคเดียว “ถ้าคุณวรพงศ์ บอกว่ามันสภาพโอเค ผมก็โอเค” หลังจากนั้นผมก็รับเงินจากเขา และแยกจากกันเพราะคนคนนั้นรีบ ผมขาย Mac ได้แล้ว ได้เงินมาก้อนนึง แต่ก็ยังไม่พอสำหรับ MacBookPro ตัวใหม่อยู่ดี

หลังจากชายคนนั้นซื้อ Mac ไปใช้ได้วันนึง เขาก็โทรมาถามผมเรื่องวิธีการใช้งานเรื่อยๆ (แทบจะทุกวันเลย) หลังจากนั้นได้ไม่นาน เขาก็ใช้คล่องและไม่โทรมาหาผมอีก และแล้ววันนึงเขาโทรมา เขาบอกว่า ชอบโปรแกรม iMovie ถามว่าผมใช้เป็นไหม จะจ้างให้ผมทำ Presentation เล็กๆให้หน่อย จะให้เงินจำนวนนึง ช่วงนั้นผมว่างพอดีเลยรับปากไป และนี่คือจุดเริ่มต้นของการหาเงิน (ลืมบอกไปนะช่วงที่ขายนั้นผมได้ MacBookPro ใหม่นั้นที่บ้านออกเงินให้ครับเพราะผมไม่มีคอมใช้) แต่ก็ได้พูดกับที่บ้านไปว่าเด๋วถ้าได้เงินจะคืน ซึ่งผมก็ทำจริงๆ เงินก้อนแรกที่ให้ไปนั้นก็ได้จากการขาย MB นั้นแหละ หลังจากนนั้นก็คืนโดยวิธี ขอเงินค่ากินจากที่บ้านน้อยลง(หักกับค่าที่ที่บ้านออกค่าคอมไปก่อน) จนครบ

ช่วงนั้นผมได้เงินจากการทำ Presentation เล็กๆน้อยๆ ช่วงสองเดือน ได้เงินจากทำงานนั้น ราวๆ 60,000 – 70,000 เลยได้จากการที่มีคนบอกต่อๆไปว่าผมทำได้ และส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครทำหรือไปจ้างร้านอื่นมันแพง คนที่จ้างเหล่านั้นเลยตกมาให้ผม เชื่อไหม เงินที่ได้นั้น ผมใช้แค่ iMovie โปรแกรมตัดต่อวิดีโอแบบพื้นฐานที่มีมากับ Mac ตัดต่อ และใช้โปรแกรม Keynote (เทียบเท่า PowerPoint) หาเงินได้ มันยิ่งทำให้ผมชื่นชอบมาก “อะไรวะ โปรแกรมใช้ง่ายๆ ดันทำออกมาสวย หาเงินได้ด้วย” โคตรจะรักมันเลย และหลังจากนั้น ผมก็ได้เงินมาเรื่อยๆ พอที่จะซื้อของฟุ่มเฟือยตามที่ใจตัวเองอยากจะได้โดยที่ไม่ต้องขอเงินที่บ้าน(เพิ่ม) มันเป็นความภูมิใจเล็กๆ และก็สะสมมาเรื่อยๆ หลังจากนั้นก็เริ่มหลงไหลใน Apple และ Steve Jobs มันอาจจะไม่เกี่ยวนะ แต่ก็ไม่ผิดถ้าผมจะคิดว่า Apple เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมได้เงิน และได้รู้จักคนเพิ่มขึ้น

หลังจากนนั้นก็เริ่มติดตาม และคลั่งขึ้นเรื่อยๆ หาอ่านประวัติทุกอย่าง หนังสือ หนัง (Pirate of Silicon Valley) ยิ่งได้อ่านประวัติ ยิ่งได้รู้แนวคิด ผมก็ยิ่งทึ่ง และชื่นชอบ Steve Jobs เป็นอย่างมาก และก็ติดตามมาเรื่อยๆ จากเด็กคนนึงที่เกลียด Apple และ Steve Jobs มากเพราะคิดว่ามันเป็นแค่ค่านิยมของคนรวย กลับมาเป็นคนที่ชอบและหลงไหลมันซะเอง แน่นอน เมื่อผมมาใช้ Apple มันก็ต้องมีคนที่ ไม่ชอบ(ก็เพราะไอ้สาเหตุงี่เง่าที่เป็นก็เคยเป็นนั่นแหละ คือ ทำไมวะ ใช้ Apple แล้วทำรวยหรอ ทำอวดหรอ) ช่วงนั้นโมโหมากเวลามาคนพูดแบบนี้ ก็โกรธนะ ด่าไปบ้างเถียงไปบ้าง จนเหนื่อยไม่อยากจะพูด

ความคิดตอนนั้นคือ “แม่งกุซื้อมาใช้ กุชอบของกุ กุไม่ได้ซื้อมาอวด กุไม่ได้รวย แค่กุชอบ ทำไมวะ” ช่วงนั้นคิดมากกับคำพูดคนอื่นมากจนโมโหบ่อย แต่พอถึงจุดจุดนึง ปลงครับ ตอนนั้นคำของ Steve Jobs ก็เข้ามาในหัวเลย “Think Different” เออ กุคิดต่าง แล้วไง ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน อยากจะคิดอะไรก็คิดไป ใช้เพราะชอบ ถึงจะใช้ไม่เหมือนกันอื่น แต่ไม่ได้ตามกระแส สิ่งที่อยากล้วนออกมาจากความอยากในตัวตน ทั้งสิ้น ตั้งแต่นั้นมา ทำให้ในหัวมีความคิดมาตลอดว่า “คนเรามีสิ่งที่ชอบและไม่ชอบต่างกัน ล้วนแต่มีสิทธิ์เลือก เพราะฉนั้นหากเราเลือกแล้ว ก็ไม่ควรที่จะแคร์คำพูดคนอื่น แต่ทั้งนี้ทั้งนี้ สิ่งที่เราเลือกนั้นไม่ควรที่จะอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น” ในชีวิต เลยเอาเลยอยากจะลองอะไร อยากจะทำอะไร ถ้ามีโอกาสก็จะทำ ไม่ค่อยชอบตามกระแส นอกจากกระแสอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของความชอบอยู่แล้ว

การตัดสินใจครั้งนั้นที่หันมาใช้ Mac/Apple มันไม่ใช่แค่การที่ เด็กบ้าคอมคนนึงจะตัดสินใจมาใช้ Platform หรือยี่ห้อหนึ่งหนึ่งๆ ที่คนอื่นเค้าไม่ค่อยใช้กัน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ “การกล้าที่จะตัดสินใจเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบจริงๆ โดยไม่สนใจว่าสังคมรอบข้างเค้ากำลังหลงไหลหรือใช้อะไรอยู่ กล้าที่จะลองสิ่งใหม่ๆเพื่อลบล้างความคิดของตัวเอง” และสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ “เชื่อว่า ไม่มีใครบอกคุณได้หรอกว่าคุณเหมาะกับอะไร ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของอะไรบนโลกนี้ คนที่จะบอกคุณได้ดีที่สุด ก็คือ ตัวคุณเองนั่นแหละ” อยู่ที่ว่า คุณกล้าที่จะลองมันด้วยตัวเองหรือเปล่า ? กล้าที่จะเดินออกจากกระแสคนรอบข้างรึเปล่า ? 

ทั้งหมด มีคือสิ่งที่ผมคิด และที่ผมได้เจอ…แหละสิ่งเหล่านั้น ผมเชื่อว่า หากใครได้เสียเวลาอ่านโพสทั้งหมดของผม ก็ต้องมีทั้งเห็นด้วย และ ไม่เห็นด้วยแน่นอน 

กล้าที่จะทำ ในสิ่งที่ใจอยากจะทำ มันคือแรงผลักดันที่ดีที่สุดของผม ขอจบการบ่น เพ้อ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่อยากจะเรียก ไว้เพียงแค่นี้

Thanks Steve Jobs

ปกติตัวผมนั้นชื่อชอบการนั่งร้านกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ แต่ผมไม่ได้ติดกาแฟหรอก แต่ผมชอบบรรยากาศของร้านกาแฟและชอบกินเค้ก(อันนี้ติดเลยก็ว่าได้) ก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร ผมจะชอบร้านที่บรรยากาศสงบๆ เข้ามันหมดไม่ว่าจะเป็น Starbucks TomTom BlackCanyon หรือร้านเล็กๆทุกๆที่ทีบรรยากาศหน้านั่ง

เอาหละมาเข้าเรื่องกันสักที จากที่เกริ่นไปว่าผมได้มีโอกาสได้ไปถนนถลาง (หมายถึงลงเดินเล่นนะ เพราะปกติมีแต่ขับรถผ่าน) ก็ถ่ายรูปส่องกล้องไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไปสดุดตากับ Logo Apple ที่ติดอยู่หน้าร้าน ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร คงจะติดไว้เล่นๆ แต่ก็เหลือบไปเห็นป้ายนี้เข้าให้

ก็เลยเอะใจคำว่า Mac service เลยมองเข้าไปในร้านยิ่งแปลกใจที่เห็นร้านกาแฟมี iMac สองเครื่องตั้งอยู่ ด้วยความสงสัยก็ไม่รีรอ เดินเข้าไปถามพี่เจ้าของร้าน เกี่ยวกับสิ่งที่สงสัยทันที

ก็ได้ความมาว่า ร้านนี้นอกจากจะเป็นร้านกาแฟ+เค้กแล้ว ยังมีบริการรับซ่อม/สั่งซื้อ คอมพิวเตอร์ Macintosh อีกด้วย(มิน่าหละ iMac ถึงตั้งหราาาอยู่เลย) พอถามรายละเอียดกับพี่เจ้าของร้านเสร็จ ก็ไม่ได้อะไร คิดว่ากำลังจะกลับ(เพราะตั้งใจแค่เข้ามาถามจริงๆ) แต่พอเห็นบรรยากาศของร้านแล้วอดใจไม่ไหว บวกกับกลิ่นหอมของกาแฟ และ เค้กที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้ สมองเลยสั่งการให้ผมต้องนั่งร้านนั้นจนได้

ก่อนจะสั่งยังคิดไม่ออกว่าจะสั่งกาแฟอะไรดี เพราะอย่างที่บอกเป็นคนไม่ได้ติดกาแฟ และแพ้กาแฟขม ยิ่งมาลองร้านที่ไม่เคยลองด้วยเลยตัดสินใจลำบาก แต่จู่ๆคำว่า Espresso ก็โผล่ขึ้นมาในปากเผลอสั่งออกไป (ปกติผมจะชอบ Capuchino) ก็ไม่เป็นไร ขอไปนั่งพักก่อนแล้วกัน ระหว่างนั่งรอกาแฟก็นั่งดูบรรยากาศในร้านไปเรื่อยเปื่อย ฮ้าาาาผมชอบบรรยากาศแบบนี้จัง

บรรยากาศในร้านนั้น เย็นสบาย มีตู้หนังสือ เก้าอี้ โต๊ะ เหมือนร้านกาแฟทั่วไป(จะพูดทำไมเนี้ย) แต่ที่ผมเห็นแล้วมีความสุขคือ กล่อง MacBookPro และ iPad 1 ฮ่าๆ (ก็เค้าชอบของเค้าหนิ >_<) นั่งอยู่สักพัก พี่เจ้าของร้าน(ผู้หญิง)ก็มาเสริฟกาแฟ รสชาติโอเคเลย(อันนี้แล้วแต่คนชอบผมไม่ขออธิบายเกี่ยวรสชาติแล้วกัน บอกได้คำเดียวว่า ผมกินจนหมดแก้ว)ระหว่างนั้นก็นั่งเล่นคอมไป ถ่ายรูปไป  อัพรูปไป (อิอิ  ที่ร้านมีบริการ Free WiFi ) นั่งจนเริ่มหิวก็เลยลองสั่งเค้กมากิน (ของโปรด)

รสชาติเค้ก เป็นอะไรที่(เช่นเดิม ผมไม่พูดถึงรสชาติ แต่บอกคำเดียวว่าอร่อยและกินจนหมด เอ๊ะยังไง) หลังจากได้ลิ้มลองเค้กแล้วพูดได้คำเดียวว่าอารมณ์นั้น โคตรรรร มีความสุข(หลังจากจมปลักรักงานอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนมาสองวันเต็มๆ)พอเค้กหมด ก็เริ่มไม่มีอะไรทำ เลยถือวิสาสะเดินถ่ายบรรยากาศรอบร้าน พี่เจ้าของใจดี ให้ถ่ายได้ตามใจชอบ อันนี้ดูภาพกันเอาเองนะครับ

พี่ผู้ชายที่นั่งเล่น iMac อยู่เจ้าของร้านนะ

นั่งอยู่ในร้านได้สัก ชั่วโมงกว่าๆก็ต้องกลับเพราะมีธุระต้องไปทำ ก่อนกลับได้คุยกับพี่เจ้าของร้านนิดหน่อย โดยพี่เขาได้บอกว่า หากใครสนใจเกี่ยวกับ Mac iPhone หรือ Graphic Design ลองเข้าไปพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับพี่เขาได้ครับ หรือจะเข้าไปที่ Facebook Fanpage ของร้านก็ได้ครับ ส่วนตัวผมนั้นคงไปอีกแน่ๆ เพราะชอบบรรยากาศในร้าน ไม่ก็รอแฟนมาแล้วพาไปพร้อมกัน

เอ่อลืมบอกไปร้านนั้นมีที่นั่งด้านหลังด้วย ร่มรื่นมากหากใครไม่อยากนั่งตากแอร์ ก็เชิญครับ

เอาละครับขอลาไปด้วยภาพหน้าร้าน ที่รายล้อมไปด้วยตึกที่ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมแบบ ชิโนโปรตุกีส สถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นเอกลักษณ์อีกแห่งของภูเก็ต เป็นที่นิยมของเหล่าช่างภาพและนักท่องเที่ยวต่างๆมากมาย ไว้เจอกันใหม่ (อีกกี่เดือนกว่าจะเขียนอีกก็ไม่รู้) สวัสดีครับ

ด้วยสาเหตุที่ว่า หลายเดือนที่ผ่านมาได้เจอประสบการณ์ดีๆหลายอย่าง แต่ไม่ได้บันทึก มันก็น่าเสียดาย

เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ

มารอแฟนที่สนามบินดอนเมือง ตอนนั้นแทบจะไม่มีใครอยู่ในสนามบินเลยเงียบมาก

จริงๆแฟนยังไม่มาหรอก แต่ผมอดใจไม่ไหว เลยไปนั่งรอก่อนแฟนจะขึ้นเครื่องจากหาดใหญ่ซะอีก

Friday, April 15, 2011 10:49 AM

วันแรกของการเที่ยวสงกรานต์ด้วยกันของเราสองคน คู่อื่นอาจจะเที่ยวเล่นน้ำกัน แต่คู่เรา

ไม่เล่นน้ำครับ เลือกที่จะหาของกินดีกว่า ร้านแรกที่ไปคือ ภัตตาคารจีน ฮองมิน (ร้านนี้แฟนติดใจมาก)

สำหรับเมนูแรกที่สั่งคือ ข้าวผัดฮ่องกง มันไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากข้าวผัดทั่วไปเลย จะต่างก็แค่ “ความอร่อย”

หลังจากกินกันจนพุงกางแล้ว แล้ววันนี้ก็เที่ยวกันเรื่อยเปื่อยจนหมดวัน กลับไปนอน ^^

Saturday, April 16, 2011 9:58 AM

วันนี้เป็นวันกินอีกวัน เริ่มต้นด้วย นมสดร้อนๆจาก Starbucks แต่ไม่ได้ตั้งใจจะมากินหรอกนะครับ

เพียงแต่เราจะมากิน Oishi Express ที่ทองหล่อแต่ดันมาก่อนเวลา แถมยังดูป้ายผิดเกือบจะไม่ได้กินแล้ว

ก็เลยเลือกมานั่งรอที่ Starbucks เพราะเป็นร้านโปรดของผม

ระหว่างรอ ก็ไม่มีอะไรทำเลยนั่งถ่ายรูปแฟนไปเรื่อยเปื่อย จัดมุมไปจัดมุมมาได้มาแค่สองรูป

และหลังจากรอจนได้เวลาก็เริ่มปฎิบัติการกินกันต่อครับ เอ่อคงไม่อธิบายนะ เพราะรูปต่อไปนี้คงอธิบายแทนได้

เมื่ออิ่มจนพุงกางจาก Oishi Express แล้วเราสองคนยังไม่หยุดกินครับ เดินไปอีกนิดก็จะเป็นร้าน Melt Me ก็กินกันต่อ

หลังจากกินเสร็จก็เดินเล่นแถวๆร้านถ่ายรูปเล่นนิดหน่อย

หลังจากนั้น เราทั้งสองก็นั่งรถไปเดินเล่น ที่เซนทรัลชิดลม เพราะคุณแฟน อยากจะไปดูน้ำหอม ก็เลยหอบพุงกางๆ

ของทั้งสองนั่ง Taxi กันไปทันที ตกเย็นนั้น เป็นอะไรที่ขำมาก เพราะว่าเมื่อจะไปหาอะไรกินที่ไหน ร้านก็เต็มหมด

สุดท้ายต้องไปกินบะหมี่น้ำที่ คาร์ฟูลาดพร้าว แต่ร้านนั้นก็ดันผัดหมดซะอีก – -’

Sunday, April 17, 2011 12:38 PM

วันนี้เป็นันที่แฟนต้องกลับหาดใหญ่รู้สึกเวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วมาก แต่ต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ของตัวเอง

ถึงแม้อยากจะอยู่ด้วยกันขนาดไหนก็ตาม เห้อออไม่เป็นไรกลับหาดใหญ่ ค่อยไปเจอกันก็ได้

ตอนสำหรับวันนี้ก็เช่นเคยกินอีกแล้ว คราวนี้ไม่ไปไหนไกล มากิน Shabushi buffet ที่ Esplanade แทน

เพราะไม่อยากจะไปไหนไกลมาก กินๆๆๆแล้วก็กลับ ไปถ่ายรูปให้แฟน ^^

และตอนค่ำก็ไปส่งแฟนที่สนามบิน รู้สึกเวลามันผ่านไปเร็วมากจริงๆ คิดถึงมากๆนะที่รัก

หลังจากที่ได้คลุกคลีทั้งใช้และทำงานให้กับ http://upic.me เว็บฝากรูปที่ได้รับความนิยมเว็บหนึ่งของไทย

ผมก็เลยคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ http://upic.me อาจจะต้องเปลี่ยนหน้าตา แต่ยังคงความสะอาดและสบายตา

เช่นเดิม ก็เลยลองคุยๆกับ @icez (เจ้าของเว็บ) ดูพี่แกก็ไฟเขียวโดยให้ผมเริ่ม Design และเสนอไปเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปหลายเดือนมากครับกว่าจะออกมาเป็นรูปเป็นร่างด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่างเลยทำให้ช้า

จนเพิ่งจะเป็นรูปเป็นร่างเมื่อเดือนที่แล้ว @icez เลยจับตัว Templete ที่ผมทำขึ้นมานั้นทดสอบใช้กับระบบจริง

ซึ่งช่วงแรกก็ติดขัดๆบ้าง แต่ก็ทำและทดสอบมาเรื่อยๆจนวันที่ 12 สิงหาคม 2553 ช่วงราวๆตี 3 ก็เลยลอง

ทดสอบเปิดให้ user ทั่วไปใช้ ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงเก็บ Feedback กันอยู่ การทำงานบางประการอาจจะติดๆ

ขัดๆบ้าง เพราะอยู่ในช่วงพัฒนาต้องขออภัยด้วยนะครับ

สำหรับบางคนอาจจะเจอปัญหา External Harddisk ติดไฟล์ไวรัส ของ Windows มา

เช่นไฟล์ AutoRun.inf หรือพวก ไฟล์ .exe ต่างๆ ซึ่งไฟล์เหล่านี้จะโดน  Lock มา ทำให้

เราไม่สามารถ ลบด้วยการสั่ง Move to Trash ได้ จำเป็นต้อง Unlock มันก่อน

ซึ่งการ Unlock แบบง่ายๆ ( Command+I แล้ว ติ๊กถูกออกหน้า Lock ) นั้นบางครั้ง

อาจจะทำไม่ได้ ผมเจอวิธีอีกวิธีหนึ่งคือการใช้ Terminal เข้าช่วยซึ่งไม่อยากเท่าไรนัก

โดยใช้คำสั่ง cd เพื่อเข้า path ของไฟล์นั้นๆ ในของผมทีนี้คือ

จากนั้นใช้คำสั่ง chflags -R nouchg ตามด้วยชื่อไฟล์

เช่น chflags -R nouchg ebdxe.exe  ตามภาพด้านล่าง

เมื่อ Enter ไฟล์นั้นก็จะ unlock ทันทีสามารถ Move to Trash ได้แล้วครับ

ปล. หากใครไม่อยาก cd เพื่อเข้าไปใน path ของไฟล์นั้นๆ ให้พิมพ์ chflags -R nouchg ทิ้งไว้

จากนั้นให้ลากไฟล์ที่ต้องการมาเข้ามาใน Terminal ต่อท้ายคำสั่ง path ของไฟล์นั้นจะขึ้นให้

โดยอัตโนมัติ และสามารถ Enter ได้เลยครับ

ไม่มีคำใดจะพูดนอกจาก เพลงที่ผม(แก้)แต่งขึ้นมาขำๆ ให้มันเข้ากับสถานการณ์วันนี้

ต้องขอโทษพี่ๆ Big Ass และ Klear ด้วยนะครับที่เอาเพลงมาแปลง ^^

คำเตือน : กรุณาลดเสียงลำโพงของท่านก่อนจะกด Play เพราะผมอัดมาแบบรีบๆครับ

เนื่องจากเมื่อวานได้ Skype กับเพื่อนๆแล้วพวกเค้าขอให้ร้องเพลง “ระยะทำใจ” ให้เขาฟัง

เราก็เลยขอสักหน่อย ความจริงแล้วมันเป็นไฟล์ Video แต่เนื่องจากไม่อยากอายไปกว่านี้

เลยเอาแต่เสียงมาอย่างเดียว ฟังแล้วผ่านๆไปนะครับ อย่าไปคิดมาก 5555+

ปล. กัน The Star 6 ร้องไว้เพราะมากๆ ผมพลังไม่พอ ร้องได้แค่นี้แหละ

……หลังจากเรียน Summer เสร็จยังเหลือเวลาว่างอีก 1  เดือนก่อนเปิดเทอม ก็เริ่มวางแผน

ให้ตัวเองไว้ว่าต้องหนีจาก ภูเก็ต และ หาดใหญ่ให้ได้ โดยตอนแรกนั้นผมได้วางแผนไว้ว่าจะขึ้นไป

กรุงเทพแต่ด้วยปัญหาทางการเมืองเหตุผลที่ทำให้ผมอยากไปกรุงเทพลดน้อยลง เลยยกเลิกความคิด

แต่เหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้เราต้องขึ้นกรุงเทพ เพราะอยู่ดีๆ น้องฟัก ( @Lifez ) ได้ทัก Gtalk มาชวน

ไปเข้าคอร์สเรียน CSS+XHTML และการทำ Themes WordPress ไอ้เราก็ทำงานด้านนี้อยู่บ้าง

แต่ฝีมือยังอ่อนหัดยิ่งนัก ถามไถ่ราคาค่าเรียน และได้ทราบว่าอาจารย์ผู้่สอนคือ พี่เม่น ( @iMenn )

ก็เลยรีบตอบตกลงไปทันที…บวกกับช่วงนั้นทางบ้านได้ให้ขึ้นไปทำธุระที่กรุงเทพด้วยก็เลยไฟเขียว

…รุ่งขึ้น ทำการจองตั๋วเครื่องบินไปกลับทันที T-T (กดจ่ายตังปั๊บน้ำตาไหลปุ๊บ)

7 พฤษภาคม 2553  วันแห่งการเดินทาง

ผมเดินทางขึ้นกรุงเทพด้วยเครื่องบิน (ไม่ได้รวยอะไรนะ แต่การนั่งรถทัวร์ 12 ช.ม. มันทรมานมากเพราะผมปวดหลัง)

ตอนแรกคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยความสุข แต่ก่อนขึ้นเครื่องนั้นทางญาติๆที่บ้านได้โทรมาบอกแม่ว่า

น้าที่ป่วยอยู่นั้น อาการไม่ดีแล้ว ให้แม่รีบกลับบ้านด่วน ! พ่อกับแม่เลยต้องรีบเดินทางกลับบ้าน ปล่อยให้ผมเดิน

เข้าสนามบินคนเดียว…

…ผมถึงสนามบินสุวรรณภูมิ เวลา 16.00 น.

หลังจากเปิดมือถือปุ๊บก็เจอกับข่าวร้ายทันที พี่สาว SMS มาบอกว่า น้าเสีย แล้วตอนนี้ ญาติๆกำลังไป

โรงพยาบาล… ผมรู้สึกอึ้งชั่วขณะ แต่ก็ทำใจมาระดับนึงแล้ว…ก็ได้แต่โทรถามไถ่ที่บ้านแม่บอกว่าไม่ต้อง

คิดมากให้ตั้งใจเรียน… ผมเลยสบายใจขึ้น…

วันรุ่งขึ้น 8 พฤษภาคม 2553

วันนี้เป็นวันแรกของการเรียน ซึ่งวันนี้จะเรียนคอร์ส CSS+XHTML ก่อน ผมได้เดินทางไปพบเพื่อนๆ(อิอิ)

ตามที่นัดหมายที่เรียนไว้นั้นคือร้านการ์แฟ Wawee ซอยอารีย์ เมื่อไปถึงก็พบพวกน้องๆ (ไหงตอนแรกเรียกเพื่อนๆ)

ยืนอยู่หน้าร้านแล้ว ได้แก่ น้องฟัก ( @Lifez ) น้องเฟรม ( @Framekung ) น้องบี้ ( @biekub ) และ น้องโฟน

4 คนนี้ผมไม่เคยเจอตัวจริงมาก่อน ที่รู้จักกันก็ผ่าน Twitter ทั้งนั้นเลย…หลังจากนั้นไม่นาน อาจารย์เม่น

พี่เม่น หรือ @iMenn ก็เดินทางมาถึง แต่ด้วยปัญหาบางประการทำให้พวกเราไม่สามารถใช้สถานที่ในร้าน Wawee

ได้ ก็เลยลงความเห็นกันว่าย้ายไปเรียนที่ True Coffee แถวทองหล่อแทน…เอ้าเดินทาง !

เมื่อมาถึงที่ร้าน True Coffee ทองหล่อ ทุกคนก็จัดเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือและเริ่มเรียนทันที

โดนช่วงเช้านั้นเริ่มเรียน พื้นฐาน CSS กันก่อน โดยพี่เม่น อธิบายคำสั่งสำคัญต่างๆ และการจัด Layout

โดยจะเน้นการให้ทดลองทำกันจริงๆ จนถึงเที่ยง…ทุกคนมีความเห็นตรงกันว่า ควรจะไปกินข้าวได้แล้ว…

ระหว่างทานข้าวกันนั้น ได้คุยกันเรื่่องเปลี่ยนสถานที่เรียนเพราะร้านเดิมไม่สะดวกต่อการเรียนเท่าที่ควร

พี่เม่นเสนอว่าให้ย้ายไปร้าน บ้านไร่กาแฟ เพราะสะดวกมากกว่า ทุกคนก็เลยย้ายสถานที่ไปบ้านไร่กาแฟแทน

เมื่อเดินทางมาถึง ร้านบ้านไร่กาแฟ ก็เริ่มเรียนต่อทันที โดยช่วงบ่ายพี่เม่นจะได้นำ Themes ตัวอย่างที่ได้เตรียมไว้

ให้ได้ลองประกอบร่างกลายเป็นเว็บจริงๆขึ้นมา หลักคือการใช้ CSS และ XHTML แต่จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

MacBook สุดรักของพี่เม่น ได้เกินอาการ ART ขึ้นมากระทันหา งอล !  หลับไปซะดื้อๆทำให้พี่เม่นต้องรับบทบาทง้อมัน

Video By @framekung

หลังจากง้ออยู่สักพัก MacBook Art (เคยเห็นแต่ MacBook Air) ก็กลับมาอารมณ์ปกติทำให้พวกผมได้เรียนกันต่อ

หลังจากนั้นก็เรียนไปเรื่อยๆ โดยพี่เม่น ได้แนะนำและบอกวิธีแก้ปัญหาให้ทุกคนตลอดเวลา !

หลังจากเรียเสร็จ พี่เม่นได้เดินทางกลับ แต่พวกเราไม่กลับครับทุกคนมีความเห็นพร้อมกันว่าต้องไปกิน Oishi Express

หลังจากนั้นพวกเราได้เดินทางจาก เอกมัย ไป ทองหล่อ ด้วยวิธี อัด 5 เข้า Taxi 1 คน T-T ก็ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

เมื่อไปถึง ทุกคนก็ไม่รอช้ารีบตักอาหารทันที แอบแซวนิด น้อง @framekung กินเยอะมาก !!!

กินไปก็ถ่ายรูปไปครับ วันนั้นท้องอิ่มมากๆ หลังจากนั้น @framekung ได้ชวนไปร้าน Chocolate ร้านหนึ่ง

ชื่อว่า Melt Me หากใครได้ดู เดี่ยว 8 ของพี่โน๊ต ก็คงจะรู้จัก…

Melt Me

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน โดย @framekung @biekub และ น้องโฟน ได้เดินทางกลับที่เดียวกัน

ส่วน @Lifez เดินทางโดย BTS ไปลงสถานีวงเวียนใหญ่และต่อ Taxi กลับบ้าน…ส่วนผมนั้นหรอ มีนัดครับยังกลับไม่ได้

วันที่ 9 พฤษภาคม 2553

…วันนี้เป็นวันที่ 2 และวัดสุดท้ายของการเรียน โดยคอร์สของวันนี้คือ XHTML+CSS to WordPress

โดยการเรียนหลักๆของวันนี้คือการ การนำไฟล์ CSS XHTML ที่ได้กระกอบร่างไว้แล้วทำเป็น Theme WordPress

หลักๆนั้นคือการ จับตัวแปร ของ WordPress มาใส่ว่าใน Theme ที่ได้เตรียมไว้ โดยพี่เม่นได้สอนเทคนิคในการทำมากมาย

ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาทำจนประสบความสำเร็จ เสร็จเป็น Theme สำหรับ WordPress เรียบร้อย

เป็นอันจบคอร์สการเรียน หลังจากนั้นทุกคน ได้ทำการถ่ายรูปหมู่กัน…เป็นพี่ระลึก…

โดยตากล้องนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนครับ พี่จี้ภรรยา ของพี่เม่น นั่นเอง !!

หลังจากเรียนเสร็จ @framekung @biekub และ โฟน ได้เดินทางกลับบ้าน ส่วนผมกับ @Lifez นั้นได้ตกลงกัน

ไปหาอะไรกินที่ MBK โดยมี @bongbank เข้ามาแจมด้วย ^^ …

ความประทับใจ

ผมประทับใจในการเรียนครั้งนี้มากครับ

• อาจารย์เม่น พี่เม่น หรือ @iMenn นั้น เป็นทั้งอาจารย์ และพี่ ที่ใจดีมากๆ นอกจากจะสอนพวกผมแล้ว ยังเลี้ยงกาแฟมากมาย
• @Lifez หรือ น้องฟัก มาจากจังหวัด นครสรรค์ รู้จักกับผมทาง Twitter ครับ ตัวจริงหล่อกว่าที่คิด  เป็นคนชักชวนผมมาเรียนในครั้งนี้ แถมตอนเรียนผมไม่ทันตรงไหนน้องเค้าก็ช่วยบอกด้วย ^^
• @framekung หรือ น้องเฟรม ตัวต้นตัวตี หรือคนดำเนินการของคอร์สนี้ มาจาก โคราช รู้จักผ่าน @Lifez และ Twitter ครับตอนแรกผมคิดว่าน้องเค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเงียบๆ ที่ไหนได้ ตัวจริงเป็นกันเอง เก่ง และประสานงานได้ดีมาก
• @Biekub หรือ น้องบี้ คนรู้จักกันที่มาเรียนนี่แหละ มาจาก สกลนคร คนนี้ท่าทางกวนๆหน่อยๆ ฮาๆดี ขากลับน้องเค้าใช้ให้ผมแบกกระเป๋าเค้าาขึ้น BTS ด้วย (มันกล้ามาก)
• น้องโฟน คนนี้เสียดายที่เค้าไม่เล่น Twitter โฟนเป็นคนเงียบๆ (หรือไม่ค่อยคุยกับผมไม่รู้) มาจาก โคราช นิสัยดีมากครับ

ทุกคนนั้นมาจากสถานที่ต่างที่กัน แต่มิตรภาพ ไม่มีขีดจำกัด ถึงแม้ทุกคนจะเรียนกันต่างที่ เรียนกันคนละชั้น

และอายุต่างกัน(ผมแก่สุด) แต่ก็มีมิตรภาพดีๆได้ การเรียนครั้งนี้ นอกจากจะได้ เรียนจาก กูรูระดับประเทศ

อย่างพี่เม่น ( @iMenn ) แล้ว ผมยังได้มิตรภาพดีๆ จากน้องๆที่ไม่เคยเห็นหน้าด้วย…คุ้มมากๆครับสำหรับ

การลงทุนมากครั้งนี้…

หากใครอยากหาโอกาสดีๆ เติมความรู้ให้กับตัวเองนั้น สามารถดูรายละเอียดได้ที่

บริษัท Marvelic หรือ Blog ส่วนตัวของพี่เม่นได้ที่ iMenn.com

สุดท้าย ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สักวันจะได้มีโอกาสพบกันอีก…และผมเชื่อว่ามันจะมีวันนั้น @iBankstory

สำหรับบางคนนั้น มีปัญหากับภาพที่ขึ้นมาบน Desktop เต็มไปหมดเวลาเรา Capture หน้าจอ

ด้วยวิธีกด Cmd+3 หรือ Cmd+4 ผมก็มีปัญหาเล่นนั้นเลยลองค้นหาข้อมูลใน Google ก็พบ

วิธีแก้ปัญหานี้ครับ คือการ ตั้งค่าให้ภาพที่เราได้ทำการ Capture นั้นไปอยู่ใน Folder เป้าหมาย

ตามที่เรากำหนด ส่วนวิธีทำนั้นง่ายมากเลยครับ

อันดับแรกให้ เปิด Terminal ขึ้นมา (เข้าไปที่ Applications > Utilities > Terminal )

เปิดมันขึ้นมาก็จะได้หน้าต่างดังรูป

จากนั้น พิมพ์คำสั่งนี้เข้าไป

defaults write com.apple.screencapture location /Users/username/ตามด้วย Folder ที่เราต้องการเก็บรูป

*** Username = ชื่อ User ของเรา

เช่น ของผมคือ /Users/iBank/Pictures/ScreenShot/    ซึ่งผมจะเก็บรูปไว้ใน Folder Screenshot

code ก็จะได้แบบนี้ defaults write com.apple.screencapture location /Users/iBank/Pictures/ScreenShot/

จากนั้นกดปุ่ม Enter และใส่ Code นี้ตามลงไป killall SystemUIServer และกด Enter เท่านี้เรียบร้อย